Egzekucja na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego a przerwanie biegu przedawnienia roszczeń

Do Sądu Najwyższego skierowane zostało następujące pytanie prawne:

Czy przerwa biegu przedawnienia spowodowana złożeniem wniosku o wszczęcie egzekucji przez wierzyciela będącego bankiem wywołuje skutek wobec cesjonariusza tej wierzytelności nie będącego bankiem, gdy egzekucja prowadzona na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego klauzulą wykonalności została umorzona na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c?

Po rozpoznaniu sprawy Sąd Najwyższy uchwałą z dnia 29 czerwca 2016 r. sygn. akt III CZP 29/16 udzielił następującej odpowiedzi:

Nabywca wierzytelności niebędący bankiem nie może powoływać się na przerwę biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności (art. 123 § 1 pkt 2 k.c.).

Niestety, uzasadnienie ww. uchwały nie zostało jeszcze opublikowane, a interesujące w tej sprawie jest to, że pytanie prawne odnosi się do przepisu art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c., zgodnie z którym postępowanie umarza się w całości lub części z urzędu, jeżeli jest oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych.

Co to może oznaczać dla dłużników? A to, że istnieje w świetle ww. uchwały spora szansa na to, że w przypadku nieskutecznej egzekucji prowadzonej przez bank na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego opatrzonego klauzulą wykonalności, roszczenia objęte takim tytułem mogą ulec przedawnieniu, a termin przedawnienia wierzytelności banku wynosi jedynie 3 lata.

Może okazać się zatem, że przedmiotowa uchwała stworzy zupełnie nowe możliwości obrony dłużników przed roszczeniami banków dochodzących swoich wierzytelności na podstawie bankowych tytułów egzekucyjnych.

Przedmiotowa uchwała z pewnością zasługuje na głębszą analizę, w związku z czym postaram się powrócić do niej niezwłocznie po opublikowaniu przez Sąd Najwyższy jej uzasadnienia.